Peach Love

posted on 09 Sep 2013 21:33 by violachii directory Fiction
 
Peach Love 

 
 

CHAPPTER 00
 

     มิเอะ จังหวัดเล็กๆแถบใจกลางของประเทศญี่ปุ่น เมืองที่ไม่ค่อยมีอะไรโดดเด่นมากนักนอกจากทะเล ภูเขา ธรรมชาติและความสงบเงียบ ว่างเปล่า...ในความคิดของใครบางคนในโลกที่วัตถุนิยมกำลังกุมอำนาจ ‘มิเอะ’ ถูกมองข้ามในสายตาคนเหล่านั้น  ยิ่งถ้าหากเป็นในแถบชานเมืองแล้ว ความวุ่นวายและสิ่งตื่นตาที่มีก็ยิ่งลดหลั่นลงไปตามลำดับความเจริญ ถนน คูน้ำ และคันดินของที่นี่ยังมีคนมานั่งเล่นคลายอารมณ์กันก่อนพระอาทิตย์ตกดิน เด็กนักเรียนเดินเกาะกลุ่มกันกลับบ้านพร้อมเสียงเจี๊ยวจ๊าวครื้นเครงไม่รีบร้อน คนแถบบ้านใกล้เรือนเคียงยังร้องทักทายด้วยอัธยาศัยไมตรี คนแก่ที่แม้จะอายุเกือบร้อยยังดูแข็งแรงนั่งเสวนากันหน้าชานบ้านยังมีให้เห็นเป็นเรื่องธรรมดาแตกต่างกับความเป็นอยู่ในเมืองอย่างสิ้นเชิง

ณ ถนนลาดยางสายสั้นๆ สองข้างทางมีคูน้ำไหลทอดยาว แสงตะวันโพล้เพล้ สายตาเด็กหนุ่มในกลุ่มเพื่อนชะงักงันเมื่อหันไปเจอกับสิ่งแปลกประหลาดที่แทบจะไม่ค่อยได้พบเห็นในละแวกโดยมีเสียงของเครื่องยนต์เป็นแรงจูงใจ เด็กชายร้องเสียงหลงทักให้พวกเพื่อนๆได้สนใจ หันมองตามรถยนต์สีดำวาวที่กำลังแล่นมาด้วยความเร็วไม่มาก แต่มองปราดเดียวเด็กวัยรุ่นม.ปลายกลุ่มใหญ่ก็ได้ตาลุกโตกันเป็นแถว เมื่อเห็นตราสัญลักษณ์และรูปลักษณ์โดดเด่นของรถคันงามที่แล่นใกล้เข้ามาชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ ดูบาดตาบาดใจเสียเหลือเกิน


ปอร์เช่ สปอร์ตคันหรู ที่กำลังตกเป็นที่สนใจผ่อนความเร็วจนเป็นหยุดนิ่ง ณ ตำแหน่งที่เด็กมัธยมในชุดกักคุรันยืนอ้าปากค้างเรียงยาวราวกับเป็นหิน ชายหนุ่มบนรถเปิดประทุนสวมแว่นตาสีชาหันมาส่งยิ้ม ขยับแว่นลง เอ่ยถามคำถามด้วยเสียงสุภาพสุขุม ชั่วขณะมีเพียงความเงียบเป็นเสียงตอบรับ กระทั่งเด็กหนุ่มหัวเกรียนคนที่สองเรียงจากซ้ายไปขวาจากทั้งหมดเจ็ดคนที่ได้สติตื่นจากอาการนิ่งค้างก่อนใครเพื่อนชี้ไม้ชี้มือไปยังหนทางด้านหน้า


“ตรงไปข้างหน้า เจอสี่แยกที่สองแล้วเลี้ยวซ้ายครับ”

ชายหนุ่มแปลกหน้าผงกศรีษะพร้อมกล่าวขอบคุณเด็กๆ ก่อนรถจะเคลื่อนตัวไปตามทางที่ได้รับคำแนะนำขณะนั้นมันยังคงอยู่ในสายตา


“เจ๋งเป็นบ้า!” ฮิโตชิ เด็กหนุ่มหัวเกรียนโวยขึ้น

“เท่สุดๆไปเลย!!!” ตามมาด้วยเสียงของ ชิกะ เด็กชายร่างสูงผอมที่ใช้มือเหวี่ยงตาข่ายให้ลูกฟุตบอลคว้างไปมา และเด็กชายอีกห้าคนที่เหลือในกลุ่มก็เช่นกัน ต่างส่งเสียงโหวกเหวกตามหลังรถพร้อมความแปลกใจระคนตื่นตา รถนั่นของใครกัน ทั้งรถทั้งคนขับ เท่อย่าบอกใครจนนึกอิจฉา อยู่มาที่นี่ตั้งนานนมไม่เคยเห็น ถ้าในตัวเมืองละก็พอมีบ้าง ก็นานๆทีจะได้เห็นมันจอดสนิทเป็นบุญตาอย่างนี้ แถมนึกยังไงผู้ชายคนนั้นก็ไม่เคยคุ้นหน้าค่าตาว่าจะเป็นญาติของใครในละแวกนี้ ‘หรือจะเป็นคนย้ายมาใหม่’ หนึ่งในกลุ่มเด็กเสนอความเห็น ‘นักท่องเที่ยวหรือป่าววะ’ ตามมาด้วยอีกข้อคิดเห็น และแล้วเรื่องราวของกีฬาที่เคยเป็นหัวข้อสนทนาอันน่าสนใจในทุกวันที่เดินทางกลับบ้านก็แปรเปลี่ยนประเด็นไปเป็นเรื่องบุคคลแปลกหน้าและรถทั้งหมดทั้งมวล


ว่าแต่ว่า...ทางที่เจ้าฮิโตชิบอกชายแปลกหน้าคนนั้นไป มันอยู่แถวบ้านของเขาไม่ใช่หรือ

ชิกะหนุ่มตัวขาวก้านยาวเพิ่งคิดได้...